Ana içeriğe atla

Ölüm Görüşü






Bir resim tablosuna bakar gözlerim bugün.
Belki mutluyum ya da huzurlu, neye göre bilmiyorum.
Yıldızlar ise daha bir canlıydı dün akşam, ne fayda hiç bir fikrim yok.
Bir yalnızlık kuyusu, en kalabalık şehirlerin kalabalığı etkilemez burayı.
İnsanlar mı? Aynı.
Boş kafa bir şekilde yaşamaya devam.
Belki bende bir boş kafayım.
Bilemiyorum!
Sorun belki o bilmemek ve görmemek değil mi zaten?

Bir zamanlar hayal kurar peşine düşeceğimiz zamanı beklerdik.
Ya bekledik geldi yada buralardan hiç geçmedi.
Bilmiyorum işte!
Bilemiyorum ne yapacağımı ve nasıl yaşayacağımı.
Hayatı şarkılarla eşlik etmeyi öğrendik.
Şimdi elimizden başka bir şey gelmez oldu.
Hep böyle devam, ya devam ötesi.
Yada en gerçek olan ölüm görüşü.
Hepsi aynı şekilde bitmiyor mu zaten?
Hepsi bir son değil mi?

Not: Uzun bir süredir yayın yapamadım, okuyucularımdan çok özür dilerim. Tatile çıkmıştım ve ani gelişen olaylar oldu. Şimdi boş bir vakit buldum ve sıcağı sıcağına yazdığım yazıyı sizinle paylaşıyorum. Hepinize teşekkür ederim.

Yorumlar

  1. Okuyucularını onemseyip bilgilendirmen çok güzel :)

    YanıtlaSil
  2. Ya bekledik gelmedi yada buralardan hiç geçmedi.
    Kimbilir yanlış durakların yolcularıydık belkide

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...