Ana içeriğe atla

Ben mi?





Başlamak lazımdı bir yerlerden;
Sönmeyi bekleyen ışıklar gibi olmadan.
Yaşamaya mecbur olmaktı, tüm yaptığım.
Serseri ruhum la birlikte; sonsuza dek.

Yürümek lazımdı bu yolu yorulmadan;
Çıktığımız yokuşlara ise aldırmadan.
Bazen yetişmek için hep koşardım.
Akılsız beynim nedense kendime denk.






Olumlu yada olumsuz düşüncelerinizi yorumla bildirirseniz beni çok mutlu edersiniz. Önceki yazılarıma da bir göz atabilirsiniz. 



Yorumlar

  1. 'Bazen yetişmek için hep koşardım.'Bu cümle beni yakın hissettirdi bu yayına...Çok güzel olmuş yüreğine sağlık *-*

    YanıtlaSil
  2. Aklına hakaret etme :( Çok güzeldi oraya kadar.'Arzuladığım bir yere gelene dek' vs.yakışırdı oraya Uğur.Çünkü manalı bir şiir.Ve senin aklından çıkmış.Sakın bana kırılma.Üzülürüm.Sevgilerimle oğlum.Yaz bol bol.Bol esinler dilerim.Ece teyzen :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öncelikle teşekkür ederim :) Aklıma hakaret etmedim. Aslında yazarken ne göre yazıyorum hiç bir fikrim yok onu söyleyebilirim. Bilincim tamamen kapalı bir şekilde odak noktam kayana kadar yazıyorum.

      Sil
  3. Yazınca insan, okumaya doyamıyor. Kendinden ifadeler veya duygular arıyor yorgun kelimelerde, buldum sizin cümlelerinizde, satırlarınızda, yüreğinize sağlık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim.

      Sil
  4. blog keşif etkinliğinden geliyorum... bende beklerim, sevgiler....
    www.kelepirkitapci.blogspo.com.tr

    YanıtlaSil
  5. Merhabaa, blogunuzu keşif etkinliğinde gördüm takibe aldım hemen. Bende kendi bloguma beklerim :)

    YanıtlaSil
  6. Sönmeyi bekleyen ışıklar gibi... Kaleminize sağlık.

    YanıtlaSil
  7. Sanırım bu konuda çok başarılısınız. Çok güzel yazılarınız var. Bende bloguma beklerim sevgiler :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Beni başarılı gördüğünüz için teşekkür ederim. :)

      Sil
  8. Kalemine ve de yüreğine sağlık...

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...