Ana içeriğe atla

İnsan Nasıl Bir Varlık?



İnsan; doğar, büyür, yaşlanır ve hayata gözlerini yumar.
Ama yaşlanmadan da, 
Kalbi delicesine yana yana da hayata gözlerini yummaz mı?
Elbette yumar.
İnsanoğlu o kadar bencil bir varlıktır ki,
Hiç bir zaman elindekinin değerini anlayamaz.

Eninde sonunda anlar değerini. 
Ama ne zaman ha?
Elinde ki gittikten sonra anlamaz mı?

Bir insanı o kadar çok seversin fakat;
Tartışmalar olur ve insanlar arası kalp kırıklıkları.
Karşındaki insana insana değer göstermiyorsun sanırsın
Anlarsın elinde ki senden gittiği zaman...
Kendinden çok sevdiğini.

İnsana en çok ne koyar bilir misin?
İnsana en çok severken ayrılmak koymaz mı?
Bakmaya bile kıyamazken, ayrılmak.
Sonra derse ki ben öldüm.
İşte o zaman anlarsın ölmek için illa ki yaşlanmak gerekmez...


Emre ADIKTI



Yorumlar

  1. Çok güzel Uğur, daha da anlamlı.Aynen yazdığın gibi olur.Düşüncene kalemine sağlık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Emre kardeşimin yüreğine sağlık. Onun yüreğinden döküldü bu satırlar dizeler. :) Teşekkür ederim Yorumunuz için.

      Sil
    2. Bu yorum yazar tarafından silindi.

      Sil
  2. elinize sağlık, gerçekten anlamlı..

    YanıtlaSil
  3. Emeğinize,yüreğinize sağlık.

    YanıtlaSil
  4. Hayattayken sahip olduklarimizi görebilmek için kendimizi egitmeliyiz. Ben kendimce su yöntemi buldum hayatima disardan birinin gözüyle bakmaya calisiyorum. Unutuyoruz bazen sahip olduklarimizi.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sahip olduklarımızı kaybettiğimizde anlıyoruz ve özlüyoruz maalesef ki o zaman değer kazanıyor. Teşekkür ederim yorum için.

      Sil
  5. İnsan ancak kendi özüyle karşılaştığında , acizliğini görüp boynunu büktüğünde yükselmeye başlar. Bu sefer ruhani olarak.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kendi özünü göremeyen insanlar ne kadar da cok degil mi? Yorumunuz icin tesekkur ederim.

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...