Yalnızlık Meydanı

Bakışlarında dizilen şiir olsan bir gün, Aşk der en başında, hayaller kurulur sonunu bilmeden. Kör karanlıkta kokun yol olur bana, Sesin, duyduğum en güzel melodi gibi çınlar ruhumda. Bu gerçeklikten uzak, tıpkı bir rüya gibi, Hayalin sarar beni usulca, sessizliğiyle. Koparım zamandan, düşerim sonsuzluğa, Seninle dolu bir dünyada kaybolurum yeniden. Kayboluş, yeni bir başlangıç olsun bize, Rüyalar gerçeğe dönüşsün, yaşadıklarımız rüya. Bakışların, sesin, kokun hep yakın olsun bana, Uyandığımda, öptüğüm kadın hep sen olasın, hep sen.

Dün hayalini kurduğum kadın şimdi karşımda, Oysa ne kadar karanlık bir yolda kaybolmuştum. Yorgunluğun ve sessizliğin kucağında sönmek üzereyken, Aydınlığa çıkardım, işte o karışıklıkta, seni bulmuştum. Bir bilinmezlikte, hiçlik gibi yaşarken şu hayatı, Sana rastlamak bir mucizenin kanıtı gibiydi. O gözlerin, bir kuble aşk ile yüreğime dokunurken, Geleceğimi umutla yeniden inşa etmeyi öğretti. Her bakışında yeni bir dünya kurulur içimde, Her gülüşünde zamanın yükü hafifler omuzlarımda. Bir yolculuk bu, seninle baştan yazılan, Geçmişin enkazında filizlenen bir aşk masalı...

Başlamak lazımdı bir yerlerden; Sönmeyi bekleyen ışıklar gibi olmadan. Yaşamaya mecbur olmaktı, tüm yaptığım, Serseri ruhumla birlikte; sonsuza dek. Yürümek lazımdı bu yolu yorulmadan; Çıktığımız yokuşlara ise aldırmadan. Bazen yetişmek için hep koşardım, Akılsız beynim nedense kendime denk. Durmak bilmeyen zamanın içinde, Geçmişe dönüp bir an olsun bakmadan. Sahte yüzlerin arasında yol bulurken, Sorguluyorum: Nereye doğru gidiyorum? Belki bu yol, hiç bitmeyecek bir rüya, Belki de gerçekle rüyanın savaşı. Her adımda biraz daha eksilirken umut, Yine de devam ediyorum, vazgeçmeden. Sonunda ne var bilmiyorum, Ama bu bilinmezlik bile çekiyor beni. Belki de amaç, sadece yolculuğun kendisi, Ve öğrenmek: Hayat, bir varoluş hikâyesi.

Yanlış giden bir durum, Sonu olmayan tek insan. Yaşamdan bahseden büyükler, Ve kayıp giden bir nesil. Onlar anlamaz, boş; Kendisi gibi sarhoş. İki şehir, iki insan, Sarar yalnızlık sancısı. Her yerde, her şehirde, Yanlışlarla ve gerçeklerle, Sonu olmayan cümlelerde, Bitsin dediğimiz hayallerle, Sarar yalnızlık sancısı.

Bunaltıcı yaz akşamlarından, buz kesen kış akşamlarına geçiş var içimde. Baharlarım, yıllar önce yok oldu zaten. Malum, küresel ısınma mevzuları! Bazen geçmişe bakıyorum, kendi gölgeme. Korkuyorum ondan ve beni takip etmesinden. Karanlığı bilmekten nefret ediyorum. Git diyemiyorum. Kendime sorular soruyorum. "Uğur olarak ne yaptın?" Cevap vermiyorum, susuyorum. Çünkü korkaklık tüm ruhuma işlemiş. Dilim dönmüyor ki söylemeye. Oysa küresel ısınmalar da soğuğa dönüyor. Baharlar belki yok oluyor, ama yeni mevsimler doğuyor. Korkaklığın bedeli ise kaybetmekten öteye geçemiyor. Susuyorum çünkü konuşacak insanlar etrafımda yok oluyor. Susuyorum çünkü insanlar benden kaçıyor. Gerçeklerden, Hayattan, Korkmaktan ise hep korkuyor...

Kısmen uyanık bir dünyada yaşıyorum, Savrulan yapraklar gibiyim, kayboluyorum. Kalemimde saklı mürekkebe fısıldıyorum, Göğe bakıp bulutlara özeniyorum. Gece olur, gün biter ya, işte o an, Saat gelir, herkes dalar uykuya bir an. Ben, göz bebekleri tavana dikilmiş insan, Göğe bakıp yıldızlara özeniyorum her zaman. Bir ses yükselir semaya, gözler aralanır, Karanlık biter, aydınlık başlar. Ayaklanır insanlar, iş, güç, zaman, Ben, bizi aydınlatan güneşe özenirim her an.