Pages

11 Ekim 2017 Çarşamba

Ufak Detaylar, Büyük Sorunlar

Sen son sözünü çoktan vermiştin. Senin aldığın bir karardı şu an yaşadıklarımız. Sen gitmek istedin ve gittin sebebini söylemeden. Bana kendimi sorgulattın. Sen gittin beni terk edip gittin hiç bir şey olmamış gibi. Sonra hiç bir şey olmamış gibi hayatına devam ettin. Peki hiç bir şey olmamış gibi nasıl eskisi gibi olmasını bekliyorsun benden. Ben senin sıkıldığında kenara atıp canın istediğinde oynayacağın bir oyuncak değilim ve bunu artık anla. Ben çocuk değilim her söze inanmam, kanmam. Ben Uğurum arkadaş.

Seni burada çok andığımı fark ettim ve bir daha olmaz. Çünkü birazdan uyuyacagim ve yepyeni bir hayata başlayacağım. Yepyeni bir uğur olarak uyananacagim yarın. Hayat acımasızsa ben daha acımasız olacağım. En kotu ben olacağım bu yeryüzünde. İyi olmak kendini avutmaktan öteye gidemiyor sonuçta. Ben kendimi yaşayacağım kendim beni.


Ne kadar da çok saçmaladığımın farkındayım. Okuyanlardan da özür diliyorum. Yorum yazanlardan. Herkesten özür diliyorum. Beni haffedin.

8 Ekim 2017 Pazar

Neden ki? Her Şey Böyle Olmak Zorunda mı?

Susmalarımın elbet bir sebebi vardı be sevgili. Senden az bir şey de olsa beni anlamanı istedim. Sende beni çok güzel anlayıp beni terk edip gittin. Ben senden önce zaten yalnız bir insandım. Hayatıma girdiğin andan beri düşündüğüm tek şey sendin ama dilim tutuluyordu işte. Diyemedim bazı şeyleri sana. Kelimeler gözyaşı olarak dökülüyordu gözlerimden niye hissetmedin, neden hissetmedin?  Ben çok kötü bir insan mıyım?  Neyim ben kimim ben unuttum. Her gece de unutuyorum, ben kimim? Adım ne?  

Zor söylenecek şeyleri sende ne kadar da kolay bir şekilde söyledin. Tebrik etmek geliyor içimden ama ne arayasım var seni ne de mesaj atasım. Eskiden sen olamadan önce daha iyiydim ben. Kendimle daha mutluydum. Daha yeni alışmıştım yalnızlığıma. Şiir bile yazamıyordum artık. Unutmuştum her şeyi geçmişi geleceği kendimi. Şimdi her akşam kendimi kaybediyorum her gece. Unutmaya çalışıyorum. Suratını sesini. Çünkü her yatağa yattığımda sesin kulağımdan yüzün ise gözümün önünden gitmiyor. Sonrası masum göz yaşları. Erkek ağlar mı lan hiç. Nasıl bir erkeğim ki ben kız gibi ağlıyorum demi. 

Sende haklısın be tüm suç sende değil ki. Benim de hatalarım var. Seni tanımak gibi. Sonra sonra seni tanımaya çalışmak gibi. Sonra seni aramak gibi. Sonra sonra sonra.  Bende suçluyum. Hak ediyorum. Yalnızlığı hak ediyorum. Şimdi mesela bak tam şimdi zaman geriye aksa ve o ilk mesaj attığım güne denk gelse. Atar mıydım sana o mesajı. Görmezden gelmez miydim seni?

Ve ben yine sarhoş olup bir an seni unutmaya gidiyorum. Bir daha görmemek üzere hoşçakal be hoşçakal

7 Ekim 2017 Cumartesi

Küçük Şeyler

Bazen uyuyamayacağını bildiğin halde o yatağa girersin ve uyumak istersin. Ama neden? Bu sevilmeyeceğini bildiğin halde sevmek gibi. Neden işte neden? Hayatına son vermek istersin yapamazsın. Ya da yaparsın işte. Her şey tek bir karara bağlı olmaksızın bir anda gelişen olaylar. Sevmek bir anda olur intihar gibi ve daha bir sürü şey. Düşünmek istememekten ziyade düşünememekten kaynaklanan bir şey. Olmasını istemezsin ama olur. Sonu ne kadar hüsran olsa da, olur. Hayat böyle bir şey olsa gerek. Şeyler arasında bir şey. Korkunç ama gerçek. Karanlık, sis ve soğuk. Artık korkmuyorum desemde korkulacak şeyler gelip beni buluyor. Şey, bir de uyumak vardı. Gözlerimi kapattığımda uyumayı çok özledim. Acaba anneme söylesem beni ayağında sallar mı?

Bilmediğim o kadar çok şey var ki. Bilmiyorum işte. Bilinmezlikten kasıt dünya. Mesela yarın hiç olmasa ve ben gökyüzünde koşsam çocuklar gibi. Ufak, yaramaz bir çocuk olsam...

1 Ekim 2017 Pazar

...

Yeni bir sabaha uyanmak için kapattım gözlerimi akşam üstü.  Bugün kendimi yenilenmiş düşünceleri tazelenmiş bir Uğur olarak uyandırdım. Artık geride kaldı olan biten her şey. Artık geride kaldı sevgi ve hasretler. Artık ben ben varım. Kendimleyim ve mutluyum.

12 Haziran 2017 Pazartesi

Sınırları Kaldırmak Bu Kadar Zor Olmamalıydı

Kötülerin dünyasında iyi insan olmaya çalışıyoruz. Çok saçma gelse de bu eylem bana, böyle olması gerektiğine inanıyorum. Bazen bir şişe birada buluyorum kendimi en zor günlerim de, bazen de bir sahil de ıslatıyorum kendimi deli bir dalga ile. Her sabah uyandığım kendi odam olsa da hayat beni sürüyor en bilinmedik yerlere...

Ah ne demiştim ki ben, kurmuş olduğum en saçma cümleydi zaten. Kötü insanların arasında kalan iyi insan olur mu gerçekten? Bir bilene sorsak anlatır mı?  Gerçekleri gerçek olmadan yaşayan insanlar gibi yapsaydım eğer ben de kötü bir insan olurmuydumki. Kapatmaksa gözleri, o kadar işlemiş ki göz kapaklarıma, yağmur sesinde bile çocuk aglarken, tıkasam kulaklarımı görür mu en gerçekliği ile kan revan olmuş sokakları.

Bir de iyi insanlar var. Hayatları boyunca iyi olmuş insanlar. Peki ben neyim. Kötü müyüm, iyi miyim?  Neyim lan ben...

(Öylesine yazılmış bir şey. )

11 Nisan 2017 Salı

Yalnız Kaldım

Sessiz kaldı cümleler,
Kalemim yitik kaldı.
Onsuz kaldı herşey,
Gecem ve gündüzüm sensiz kaldı.

Taktım en çirkinden maskemi.
Sözsüz oldu herkes.
Sevdim benden küçük olan her şeyi.
Yalnız kaldım.

Hasret kaldım bazen.
Kendime ve sana.
Bile bile sevdim seni.
Seve seve yalnız kaldım...



11 Şubat 2017 Cumartesi

Yitiremediklerim

"İnsan" diye başlamak istemem hiç bir şeye ama sanki buna mecbur hissediyorum kendimi ya da ne bileyim ben öyle sanıyorum. O yüzden bende "insan" gibi başlayamıyorum hiç bir şeye. Okuyorum ama okumaktan ileri gidemiyorum. Sevmek gibi işte benim hayatım bu. Sevdiğim her insan üzer mı beni? Öyleymiş.  Bak bunu dururken anladım. Bir müzik dinlerken, film izlerken, kitap okurken ya da yolda ıssız bir yolda gecenin zifiri karanlığında anladım. Üzüldüm ama ağlamadım gözümden düşen iki damla yaşı saymazsak.
 Gerçek anlamda hiç miydi yoksa her şey saçma sapan bir rüya mıydı?

Sustum uzun süre yada sen öyle sandın. Çok şey yazdım yazdıklarımın çoğunu karaladim. Hep karşılık bekleyenlere ile doldu her yanım bir de gerçekten merak edenlerle. Hayaller kurdum çoğu zaman. Bazen birini öldürdüm ve hatta arada zengin oldum. Bazen ben öldüm, gökyüzünde kendimi gördüm. Denize açıldım çoğu zaman kağıttan bir gemiyle. Ve biliyor musun kağıt odamda ise hep onu hayal ettim. Beni üzeni ben hep hayal ettim. Sonra yine ağlamadım. En çokta unutmayı hayal ettim.

Basliksiz yazılarım ile doldu taştı burası. Korktum ve utandım. Birazda mahcubum belki sana. Anlatamayacağım şeylerde var. Yitiremediklerim gibi. Saçma gelir zaten her cümle hem sana hem bana. O yüzdendir ki ben yitiremediklerimden hep yitik kaldım..

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...