Ana içeriğe atla

İnsan Beyinli Maymunlar




Kayıtsız doğanlar ile başlamaz mı cehalet?
Nefret kusarken, gözlerinden kan gelmez mi?
Peki ya gerçeklerle yüzleşmek!
Savaş meydanlarında anlatılmaz mı?

Gülen insan portresi ararken buldum kendimi.
Cesetler arasında yürürken kaybettiğim korkum sardı beni.
Yaşımla boğulurken irkildim aniden uykudan.
ve kan kokusu sardı bedenimi.

Mazgaldan çıkan o iğrenç koku kapladı tüm kenti.
Soğuk hava ile başlayan ilk kar taneleri...
Nerede olduğunu bilemeyen sarhoş toplumlar,
Hayali bir gerçek ile yaşamaya mecburlar.

Savaşlar var olmak zorunda mı gerçekten?
Bir toplum izlerken, Ölmek zorunda mı tüm gençler?
Üşüyen insanların yıkanan beyinleri.
Öldürmüştü herkesi insan beyinli maymunlar.
Peki, Ölmek zorunlu mu?



Yorumlar

  1. Belki bir gün ölümlerin bittiği bir güne uyanırız.Emeğine sağlık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tüm ümidimiz bu. Yorumunuz icin tesekkur ederim.

      Sil
  2. Her geçen gün üstüne koyuyorsun Uğur kardeşim o değil yazının karakter tipi göz yorucu değil mi :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Düşüncen gercekten beni mutlu etti. Tesekkur ederim. Yazi karakterine gelirsek ben de fark ettim ama sen soyleyince degistirmem gerektigini netlestirdim. :)

      Sil
  3. Son cümle insanı düşündürüyor.. Yüreğine sağlık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tesekkur ederim. Zaten dusunulmesi gereken bir olay degil midir.

      Sil
  4. Her şeyiyle gayet anlamlı, güzel.Uğur, uzuyor şiirler farkındayım. Kutluyorum seni.Ablan:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tesekkur ederim ablam. Ben de faekindayim ama su siralar biraz kisir donem. En son yazdigimdan beri kelimeleri bir araya getirip cumle kuramiyorum.

      Sil
    2. Önce öyle karışır onlar, ama sonra nerelere yerleşirler, inanamazsın.Bol esinler Uğur.Sevgiler oğlum :)

      Sil
    3. Biraz zaman gerekliymiş sadece. :)

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...