Ana içeriğe atla

Vicdan İzi

Kaybolmuşluğun içinden vicdan izleri.
Kafa taslarında biriken  o soru işaretleri.
Kapı aralıklarından bakan kap kara gözleri.
Serpilmiş yere sayılmıyor meşhur insan cesetleri.

Öğrendi insan yeni yeni şeyleri; her şeyleri.
Karışmadı ki bir kere, uzaktaydı evleri.
Taş üstünde nedense mermi izleri.
Tam ortasındayız, yakmıyor mu cehennem alevi?





Önceki yazılarıma da bir göz atın


Yorumlar

  1. Sanırım cehennem alevi kimseyi yakmıyor be kardeşim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Böyle içten bir yanma.
      Sanki bir şey oluyor gibi
      Bir geleceğin yok o an var ve kimsesiz gibi
      Böyle kaburga kemiklerin sıkışıyor gibi
      Öyle bir his ki bedenen değilde ruhen yanıyor gibi.
      Hissetmiyor musun? Yolda yürürken, evde otururken, TV izlerken.
      Hissetmiyor musun? Akşam evdeyken, uyurken, sabah uyanırken.
      Her an ve her an.
      Beynin den sesler yükselmiyor mu?
      Bir kalabalık ortasında 1000'lerin konuşması hep bir ağızdan.

      Ben neden yazıyorum sanıyorsun?..

      Sil
  2. Vicdanını uyuttu maalesef insan görmedi ki dünya da yanan cehennem ateşini...(Kaleminize sağlık)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...