Ana içeriğe atla

Sessizlik



Karadeniz ağlıyor, Marmara birikiyor.
Nerede İç Anadolu? Sessizlik hükmediyor.
Soğuk hava geliyor; kapılar kapanıyor.
Aç kalmış insanlar, sokaklar da takılıyor.

İnsan hayal kurar, hayaller kurar.
Kurulan o hayaller de yaşama sarar
Gelir gerçekler, birden ve aniden.
Sorar yine insan: "Neden"?






Önceki yazılarıma da bir göz atabilirsiniz.




Yorumlar

  1. Kesmeşeker diye bir grup var bilir misin, bu dizeleri grubun 90'lardaki şarkı sözlerine çok benzettim, hem samimi hem rahat.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesmeşeker dinlediğim guruplardan birisi. Bir zamanlar öyle bir dinlerdim ki kulaklık kulağımda yara yapmıştı :) Sözleri ve müziği gerçekten beni çok etkilemiştir ki bu da benim elbet yazılarıma yansır. Gerçekten Kesmeşeker ile bu yazıların benzetilmesi gerçekten ve gerçkten beni çok onure etti. Çok teşekkür ederim bu yorumunuz için.

      (Çok da güzel bir yerden yakaladınız bravo :D)

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...