Ana içeriğe atla

Makineleşmiş İnsan





Cevapsız sorularım, aklımdan geçiyorlar.
Gülmek buysa; neden aç uyuyan insanlar var?
Derin bir kuyuya hapsolmuş İnsan toplumu.
Karalar bağlı dünyada sefalet yaşayanlar var.

Makineleşmiş insanların tam orta yerinde, merkezinde.
Görüyorum ki kulakları tıkalı, sürekli uykuda.
Sarhoş olan bedeni ile  gel git havasında
Saklı kalan düşlerde, hayattan kopanlar var.
Aç kalmış gezegende, doymayan insanlar var.

Yorumlar

  1. Bunu hiç mi hiç aklına bile getirmeyen hep böyle süreceğine inanmış gaflet içinde insanlar var Uğur.Ama hesap günü var.Seni bu duyarlılığından, yazdığın mısralardan dolayı kutluyorum.Kalemin giderek kuvvetlensin dilerim.Ece ablan :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Her insanın mutlaka yüzü gülecek abla bir gün. Ben öyle umut ediyorum ve öyle inanıyorum. Bazıları belki şansız olacaklar ama Allah tüm iyi insanların yanında olsun inşallah.

      Sil
  2. Erozyon içindeyiz ve çıkmak için ise çaba sarf etmiyoruz Ve bu acımasız çark döndükçe bizlerde yitip gideceğiz bir gün Yüreğinize sağlık çok güzel olmuş yazınız .....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorumunuz içim teşekkür ederim.

      Sil
  3. Emeğine sağlık başarılı bir yazı olmuş.

    YanıtlaSil
  4. Aç kalmış gezegende, doymayan insanlar var. Daha ne denilebilir ki? Çok güzel, çok beğendim kaleminize sağlık. Bloğunuzu gezindim biraz. Güzel paylaşımlarınızı çok beğendim ve takibime aldım. Güzel paylaşımlarda görüşmek dileğiyle sizide beklerim. Saygılarımla.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorumunuz icin cok tesekkur ederim. Begendiginize sevindim

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...