Yalnızlık Meydanı

Üstümde birikir çürük et kokusu,  yaşıyorum toprağın altında yalnızlığı.  Kendime söylediğim yalanların korkusu,  ve insanlar, insanların korkunç karanlığı.  ​Sarılıyorum bir ağaç köküne, geliyorum dünyaya bir meyve olarak, korkumu salıyorum insanların özüne,  zehirli lezzetimle kendimi insanlığa sunarak.

Toprak ve su gibi; Bağımsız ama muhtaç kendimize. Sen ve ben gibi; Kalıcı değiliz bu diyarda. Bir bardak çay dünyayı anlatır, Sessiz kalmış yıllar sırdaşlığı hatırlatır. Sahibine sadık bir köpek sevgiyi anımsatır, Ama senin yokluğun, bana kendimi anlatır. Sıradan geldik, sıradan gideceğiz elbet. Sonra koptu gürültü, kıyamet. İsyan benlik değil ki; Beceremez bu sefalet. Aklıma gelmedin bugün, Yine de, ne olur beni affet...

Bakışlarında dizilen şiir olsan bir gün, Aşk der en başında, hayaller kurulur sonunu bilmeden. Kör karanlıkta kokun yol olur bana, Sesin, duyduğum en güzel melodi gibi çınlar ruhumda. Bu gerçeklikten uzak, tıpkı bir rüya gibi, Hayalin sarar beni usulca, sessizliğiyle. Koparım zamandan, düşerim sonsuzluğa, Seninle dolu bir dünyada kaybolurum yeniden. Kayboluş, yeni bir başlangıç olsun bize, Rüyalar gerçeğe dönüşsün, yaşadıklarımız rüya. Bakışların, sesin, kokun hep yakın olsun bana, Uyandığımda, öptüğüm kadın hep sen olasın, hep sen.

Dün hayalini kurduğum kadın şimdi karşımda, Oysa ne kadar karanlık bir yolda kaybolmuştum. Yorgunluğun ve sessizliğin kucağında sönmek üzereyken, Aydınlığa çıkardım, işte o karışıklıkta, seni bulmuştum. Bir bilinmezlikte, hiçlik gibi yaşarken şu hayatı, Sana rastlamak bir mucizenin kanıtı gibiydi. O gözlerin, bir kuble aşk ile yüreğime dokunurken, Geleceğimi umutla yeniden inşa etmeyi öğretti. Her bakışında yeni bir dünya kurulur içimde, Her gülüşünde zamanın yükü hafifler omuzlarımda. Bir yolculuk bu, seninle baştan yazılan, Geçmişin enkazında filizlenen bir aşk masalı...

Başlamak lazımdı bir yerlerden; Sönmeyi bekleyen ışıklar gibi olmadan. Yaşamaya mecbur olmaktı, tüm yaptığım, Serseri ruhumla birlikte; sonsuza dek. Yürümek lazımdı bu yolu yorulmadan; Çıktığımız yokuşlara ise aldırmadan. Bazen yetişmek için hep koşardım, Akılsız beynim nedense kendime denk. Durmak bilmeyen zamanın içinde, Geçmişe dönüp bir an olsun bakmadan. Sahte yüzlerin arasında yol bulurken, Sorguluyorum: Nereye doğru gidiyorum? Belki bu yol, hiç bitmeyecek bir rüya, Belki de gerçekle rüyanın savaşı. Her adımda biraz daha eksilirken umut, Yine de devam ediyorum, vazgeçmeden. Sonunda ne var bilmiyorum, Ama bu bilinmezlik bile çekiyor beni. Belki de amaç, sadece yolculuğun kendisi, Ve öğrenmek: Hayat, bir varoluş hikâyesi.

Yanlış giden bir durum, Sonu olmayan tek insan. Yaşamdan bahseden büyükler, Ve kayıp giden bir nesil. Onlar anlamaz, boş; Kendisi gibi sarhoş. İki şehir, iki insan, Sarar yalnızlık sancısı. Her yerde, her şehirde, Yanlışlarla ve gerçeklerle, Sonu olmayan cümlelerde, Bitsin dediğimiz hayallerle, Sarar yalnızlık sancısı.