.jpg)
Şimdi bir tufandan çıkıp,
bir insanın içine giriyoruz.
Çünkü artık tanrıları değil,
insanın kendisini konuşacağız.
**Sevgili dostlarım…**
Gılgamış bir efsane değildir.
Gılgamış bir aynadır.
Uruk’un kralıdır.
Güçlüdür.
Yarı tanrıdır.
Ama huzurlu değildir.
Gılgamış gücünü sever.
Ama sınırını bilmez.
Halkına baskı uygular.
Çünkü gücün sınırını bilmeyen,
kendisinden korkar.
Tanrılar onu durdurmak ister.
Ama yok ederek değil.
Denge kurarak.
Bu yüzden Enkidu yaratılır.
Enkidu doğadır.
Vahşidir.
Saf ve filtresizdir.
Medeniyetle karşılaşır.
Yumuşar.
Ama aynı anda ölümlü olur.
Bu çok önemli bir detaydır sevgili dostlarım.
İnsan,
medenileştikçe
ölümlü olduğunu fark eder.
Gılgamış ve Enkidu karşılaşır.
Savaşırlar.
Güçlerini denerler.
Ve sonra…
dost olurlar.
Çünkü insan,
kendine benzeyeni yok ederek değil,
tanıyarak değişir.
Ama hikâye burada bitmez.
Asıl kırılma şimdi başlar.
Enkidu ölür.
Ve bu ölüm,
Gılgamış’ın dünyasını yıkar.
**Burada kısa bir durak verelim sevgili dostlarım.**
Bu bir dostun ölümü değildir.
Bu,
ölümle ilk yüzleşmedir.
Gılgamış ilk kez korkar.
Ama düşmandan değil.
Yaşlanmaktan.
Yok olmaktan.
Unutulmaktan.
Ve işte bu korku,
onu yola çıkarır.
Ölümsüzlüğü aramaya.
Dağları aşar.
Denizleri geçer.
Canavarlarla savaşır.
Ama her adımda
şunu öğrenir:
Güç,
ölümü durdurmaz.
Utnapiştim’e ulaşır.
Tufandan sağ kalan adama.
Ve gerçeği öğrenir.
Ölümsüzlük,
bir ödül değildir.
Bir istisnadır.
Ama Gılgamış yine de dener.
Bir bitki bulur.
Umutlanır.
Tutunur.
Ve onu kaybeder.
Bir yılana.
**Bu sahne çok nettir sevgili dostlarım.**
Doğa,
insanın sahip olamayacağını
geri alır.
Gılgamış Uruk’a döner.
Ama artık aynı kişi değildir.
Ölümsüz değildir.
Ama bilgedir.
Duvarlara bakar.
Şehre bakar.
Ve şunu anlar:
İnsan ölümlüdür.
Ama yaptığı şeyler kalır.
Ve Mezopotamya burada bize şunu söyler:
Ölümsüzlük,
bedende değil,
anlamdadır.
Yorumlar
Yorum Gönder