Uğultu - Müzik

Son zamanlarda kullandığım tüm cümleler yetersiz kalıyor.

Biz kimiz? Neyiz? Neredeyiz? Neden hep yalnızız?

Kendime sormaya korktuğum sorular var: Yaşamaya mecbur muyuz?

Hep bir ağızdan farklı cümleler duyuyorum.

"Mide bulandırıcı."

Düşünmek için zamanı olmayan insanlar.

"Çok yazık."

Kırmayı ve kırdırmayı iyi beceren insanlar.

Onları en sessizlikte duyuyorum, kafamın içinde, kulak zarımın hemen yanında.

Kimilerine göre ben bir deliyim, düşüncelerim yüzünden.

Yaptıklarım ya da yapamadıklarım yüzünden.

Sevdiklerim ya da sevemediklerim, belki sevmediklerim.

En kalabalık yerlerde ise derin bir sessizlik var.

Kalabalığın ortasında tek başına koca bir yalnızlık.

Burası Yalnızlık Meydanı, baylar bayanlar.

Dünyanın merkezi. Hatta, insanlığın merkezi.

Sade bir yaşam üssü.

Geçenlerde sorularıma cevap arıyordum, uyuyakalmışım.

İş molası verdi aklım, belli bir süre sonra üşengeçlik tuttu.

Gülmek ve eğlenmek hep arka planda kaldı.

Çünkü gözümden akacak yaş bitmedi, hayat böyle giderse bitmez de.

Hayatın gidişatı, ölümü gösteriyor.

İnsanlığın ve insanların sonunu.

Ve elbet bu kan, dünya tek bir insan kalmayana kadar akmaya devam edecek.

Senin hala derdin ne?

Ben mi? Sabah kalkıp işe, işten eve, sonra evden işe...

Uçsuz bucaksız bir döngüye demir attık.

Zor değil, alışıyor insan.

Ne de olsa hayatın gidişatı bunu gerektiriyor.

Sorularım mı? Unuttum...