Yalnızlık Meydanı

Yanlış giden bir durum, Sonu olmayan tek insan. Yaşamdan bahseden büyükler, Ve kayıp giden bir nesil. Onlar anlamaz, boş; Kendisi gibi sarhoş. İki şehir, iki insan, Sarar yalnızlık sancısı. Her yerde, her şehirde, Yanlışlarla ve gerçeklerle, Sonu olmayan cümlelerde, Bitsin dediğimiz hayallerle, Sarar yalnızlık sancısı.

Bunaltıcı yaz akşamlarından, buz kesen kış akşamlarına geçiş var içimde. Baharlarım, yıllar önce yok oldu zaten. Malum, küresel ısınma mevzuları! Bazen geçmişe bakıyorum, kendi gölgeme. Korkuyorum ondan ve beni takip etmesinden. Karanlığı bilmekten nefret ediyorum. Git diyemiyorum. Kendime sorular soruyorum. "Uğur olarak ne yaptın?" Cevap vermiyorum, susuyorum. Çünkü korkaklık tüm ruhuma işlemiş. Dilim dönmüyor ki söylemeye. Oysa küresel ısınmalar da soğuğa dönüyor. Baharlar belki yok oluyor, ama yeni mevsimler doğuyor. Korkaklığın bedeli ise kaybetmekten öteye geçemiyor. Susuyorum çünkü konuşacak insanlar etrafımda yok oluyor. Susuyorum çünkü insanlar benden kaçıyor. Gerçeklerden, Hayattan, Korkmaktan ise hep korkuyor...

Kısmen uyanık bir dünyada yaşıyorum, Savrulan yapraklar gibiyim, kayboluyorum. Kalemimde saklı mürekkebe fısıldıyorum, Göğe bakıp bulutlara özeniyorum. Gece olur, gün biter ya, işte o an, Saat gelir, herkes dalar uykuya bir an. Ben, göz bebekleri tavana dikilmiş insan, Göğe bakıp yıldızlara özeniyorum her zaman. Bir ses yükselir semaya, gözler aralanır, Karanlık biter, aydınlık başlar. Ayaklanır insanlar, iş, güç, zaman, Ben, bizi aydınlatan güneşe özenirim her an.

İmkansızlıktan öteye gidemeyiz, Sevemeyiz bir şeyi öylece, nedensiz. Azınlık, azgınlık, toplumlar çatışma, Hiçbir şey olmamışçasına oturup bakışma. Göremeyiz onları; açlığı, susuzluğu, Sevgisizliği, unutulmuş duygusuzluğu. Ama oturduk mu bir kenara, Seyredemeyiz umutsuzluğu asla. Hele ki teknolojinin kral olduğu bu devirde, Dönüyorsa dünya hala bir çevrede, Ve zaman durmamışsa, dönüyorsa eğer, Bağıracaksın tüm gücünle, haykıracak sesler. Sessizliğe, karanlığa, geçmişe, geleceğe, Bir umut bırakacaksın her nefese, her çileye.

Sahici ya da sahte hayatların içinden bir hüzün var;   Yürümek bu yolda, ve yanında sessizlik.   Ya gidilecek bir yol, bu yol ve o an...   Kahır dolu yüreğiyle, eksik görüntüler.   Uçurum var mı? İşte tam bir sarhoşluk.   Aşk uğruna yakılan canlar ya da cahillik,   Para uğruna dökülen kanlar, işte yine cahillik...   Sarhoş bedeninle birlikte ruhun ayık,   Yol kıyısında bir sigara izmariti, ve sahiplik.   Karamsarlık ve aydınlığa uzanan bir zifiri,   Kar altında kalmış bedenlerin sesleri,   İçsel boşluk, yıkık düşler,   Ve bir hayalet gibi dolanan zaman. Her adımda yıkılan hayaller,   Gözlerde kaybolan ışık...   Fakat belki de yolculuk,   Bir çıkış arayışıdır sadece.   Birer izmarit gibi savrulmuş insanlık,   Her şeyin bedelini ödemek,   Ve sormak:

Sarhoş bir gecenin sabahından çık gel, Sen ol, her yer sel olsun yerler. Sesinle boz sessizliğin kaderini, Yaşatmak için yeniden, sen gel. Ey görkemli ve derin mavi, Sayfalara sığmazsın ki! Anlatmaya kalksam cüsseni, Sözler yetmez ki... Kan bürümüş gözlerime bakma, Karanlıklar bizi boğmasın, yakma. Bir gün toprak olacağız elbet, Ama o güne dek bizi sensiz bırakma!