Ana içeriğe atla

Neden ki? Her Şey Böyle Olmak Zorunda mı?

Susmalarımın elbet bir sebebi vardı be sevgili. Senden az bir şey de olsa beni anlamanı istedim. Sende beni çok güzel anlayıp beni terk edip gittin. Ben senden önce zaten yalnız bir insandım. Hayatıma girdiğin andan beri düşündüğüm tek şey sendin ama dilim tutuluyordu işte. Diyemedim bazı şeyleri sana. Kelimeler gözyaşı olarak dökülüyordu gözlerimden niye hissetmedin, neden hissetmedin?  Ben çok kötü bir insan mıyım?  Neyim ben kimim ben unuttum. Her gece de unutuyorum, ben kimim? Adım ne?  

Zor söylenecek şeyleri sende ne kadar da kolay bir şekilde söyledin. Tebrik etmek geliyor içimden ama ne arayasım var seni ne de mesaj atasım. Eskiden sen olamadan önce daha iyiydim ben. Kendimle daha mutluydum. Daha yeni alışmıştım yalnızlığıma. Şiir bile yazamıyordum artık. Unutmuştum her şeyi geçmişi geleceği kendimi. Şimdi her akşam kendimi kaybediyorum her gece. Unutmaya çalışıyorum. Suratını sesini. Çünkü her yatağa yattığımda sesin kulağımdan yüzün ise gözümün önünden gitmiyor. Sonrası masum göz yaşları. Erkek ağlar mı lan hiç. Nasıl bir erkeğim ki ben kız gibi ağlıyorum demi. 

Sende haklısın be tüm suç sende değil ki. Benim de hatalarım var. Seni tanımak gibi. Sonra sonra seni tanımaya çalışmak gibi. Sonra seni aramak gibi. Sonra sonra sonra.  Bende suçluyum. Hak ediyorum. Yalnızlığı hak ediyorum. Şimdi mesela bak tam şimdi zaman geriye aksa ve o ilk mesaj attığım güne denk gelse. Atar mıydım sana o mesajı. Görmezden gelmez miydim seni?

Ve ben yine sarhoş olup bir an seni unutmaya gidiyorum. Bir daha görmemek üzere hoşçakal be hoşçakal

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...