Ana içeriğe atla

Küçük Şeyler

Bazen uyuyamayacağını bildiğin halde o yatağa girersin ve uyumak istersin. Ama neden? Bu sevilmeyeceğini bildiğin halde sevmek gibi. Neden işte neden? Hayatına son vermek istersin yapamazsın. Ya da yaparsın işte. Her şey tek bir karara bağlı olmaksızın bir anda gelişen olaylar. Sevmek bir anda olur intihar gibi ve daha bir sürü şey. Düşünmek istememekten ziyade düşünememekten kaynaklanan bir şey. Olmasını istemezsin ama olur. Sonu ne kadar hüsran olsa da, olur. Hayat böyle bir şey olsa gerek. Şeyler arasında bir şey. Korkunç ama gerçek. Karanlık, sis ve soğuk. Artık korkmuyorum desemde korkulacak şeyler gelip beni buluyor. Şey, bir de uyumak vardı. Gözlerimi kapattığımda uyumayı çok özledim. Acaba anneme söylesem beni ayağında sallar mı?

Bilmediğim o kadar çok şey var ki. Bilmiyorum işte. Bilinmezlikten kasıt dünya. Mesela yarın hiç olmasa ve ben gökyüzünde koşsam çocuklar gibi. Ufak, yaramaz bir çocuk olsam...

Yorumlar

  1. Gökyüzünde koşmak. Çocuklar gibi. Çok beğendim.

    Eğer, olur a koşarsanız, bir ara anlatır mısınız? :)

    YanıtlaSil
  2. Ufacık çocuk olmak, gökyüzünde koşturmak...
    Ne güzel

    YanıtlaSil
  3. Küçük dediğimiz şeyler ne kadar da büyük oluyor!

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...