Ana içeriğe atla

Korkularımla Yüzleştim, Kaçmadan

Korkuyordum gerçeklerden, evet kaçıyordum.
Ama bir taraftan da gerçeğin ortasındaydım. 
Nereye gidebilirdim ki diye sordum kendime
Korkarak da olsa gerçek ile yüzleştim.

Ağlamak çare değil ki sen oturuyorsun öyle.
Kalk "lan" hadi güneş ol aydınlık getir tüm şehre.
Hayır yetmez diyorum dünya ağlıyor bak.
Öyleyse bir el uzat ve bir el iste.

Korkularımı aslında hep şiirlerimde sakladım.
Şiir defterimi sonra ikiye bölüp sobaya attım.
Korkularımdan arındığımı sandım ama yanıldım
Hayatın enseme attığı şamarıyla uyandım.

Asıl olan sevgiydi sadece sevmekti
Kaybedilen her şeye insan dünyaya sarılmaktı
Dertlerin içinde korkularla yüzleşmekti.
Kaçışları erteleyip geleceği aydınlatmaktı.


Yorumlar

  1. Güzel dizeler... Şiirler zaten şairlerin tek ve gerçek dostudur...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Katılıyorum size. Yorum için teşekkür ederim.

      Sil
  2. Güzel dizeler olmuş. Kaleminize sağlık.
    Korkularla yüzleşmek korkuları yenmek için çok önemli olan bir adım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslında korktuğumuz şeylerin tam ortasındayız ve bu yüzden korkuyoruz. Yüzleşmek ise kabullenmek. Yorum için teşekkür ederim

      Sil
  3. Kalemine saglik. Ben de gençken yazdiklarimi yirtip attim simdi kiziyorum neden yaptim diye.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Belki öyle olması gerekiyordur. Fazla kurcalamamak lazım. Teşekkür ederim. :)

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...