Ana içeriğe atla

Karanlık ve Daha Çok Karanlık


Susuyorum!
Uzaklaşmak için buralardan.
Gidiyorum öylesine sessiz ve bitik bir aydınlığa.
Kaybolmak belki amacım.
Kendimi sahiplenmek, olabilir mi?


Düşünüyorum!
Oysa hiç bir şey yoktur o içi boş kafam da.
Sadece karanlık ve onun kirli oyunları.
Oysa mecbur değilken bu hayata.
Sevmek için yaşamak, gerçek mi?

Aydınlığın ve karanlığın kesiştiği nokta.
Tam ortasında en bulanık hali.
Bir başka alem,
Başka bir şey.
Kendim gibi acımasız ama merhametli.

Anlatamıyorum bir şeyleri sustuğum için.
Oysa konuşmak gerekli, en göğe haykırmak.
Anlatamıyorum kendimi en savunmasız olduğum halde bile.
Oymalı bir tahta hislerim oluyor biraz tozlu ama hoş!

İnsanlar görüyorum birbirinden bağımsız
Sesleri kulaklarım da sanki aynı düşünceler ama akılsız.
Bir şey var içlerinde.
Bir varlık.
En içlerinde en derinde.
Karanlıktan da karanlık bir ateş gibi kalpleri yakar.
Masum olan sayesinde.

Yorumlar

  1. Sevmek için yaşatacak bir kadın çıkar karşına belki. Iste o zaman gerçekliği tecrübe ederek sorgulayabilir insan.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çıktığı gibi ortadan kayboldu zaten. :) Çok eski muhabbetler kurcalamaya gelmez.

      Sil
  2. Ne kadar derin yazmışsınız ilk kez okuyorum yazınızı. Gerçekten defalarca okunmalı. Kaleminize sağlık. Oysa konuşmak gerekli. Sevgiler.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bu yorumunuz için çok teşekkür ederim. Beni çok mutlu ettiniz. Diğer yazılarıma da göz atmayı unutmayın sakın. :)

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Farkettirmeden Yakar.

İnsani Düşünceler

Açgözlü  insanların zirve yaptığı bir dönemden yazıyorum bu satırları.  Biraz inat ediyor ve sabrediyorum ama kırılmıyor da değilim.  Suçlar ise tavan yapmış dünyanın her köşesinde.  Köşe kapmaca oynuyorlar desem, yaptıkları o kadar masum değil. En son düşüncelerimin arasında gelir yalnız olmak. İntihar ile sınanan bedenler arasında yerimi alırım. O zaman, ölümle noktalarım yalnızlığı. Ama vazgeçecek değilim ya en sevdiklerimden. Zaten en sonunda gerçekleşmeyecek mi bu gerçek? Belki o zaman elim kolum bağlı yükselirim.

Vahşi Yaşam Belgeseli

Dünya sakin bir hayatını sürdürüyor her zamanki gibi. Göğe uzanan ağaçların arasından gelen kuş sesleri tamamlıyor sakinliği. Az ileride karnını doyurmak için aslan avını kovalıyor. Bir taraftan ciğerlerine temiz hava giriyor. Sistem çok güzel bir şekilde oturmuş.

İnsan Nasıl Bir Varlık?

Aynı Sen?

Klasik düşünceler sapağındayım. Aklımda, hep aynı sen. Gökyüzüne uzanan yalnızlar durağındayım. Yıldızlar ise çok parlak, aynı sen.
Elimde eski bir gitar. Vururum tellerine ve bir güzel dinlerim. O ses varya beni benden alan. Aynı sen.
Otobüsler gelir gider. Kimisi ise durmadan gider. Kimiside durur ben binmem. Seni beklerim öylece. Çünkü karşımda gördüğüm aynı sen.
Şiirler yazarım durmadan, yorulmadan. Sonra yırtar atarım. Sahipsiz taşları toplarım yoldan. Sahiplenirim onlara, koyarım baş ucuma.
Neyse ben uyuyorum artık. Evet, biraz erken biliyorum. Kıvrılıyorum şöyle bir köşeye. Rüyamda gördüğüm ise aynı sen...